Успение на Пресвета Богородица – празник на верата, надежта и мајчинската љубов

Во петок, 28 август, православните верници го празнуваат Успението на Пресвета Богородица, еден од најголемите празници посветени на Мајката Божја, во народот познат како Голема Богородица. Овој голем христијански празник го одбележува нејзиното мирно упокојување и преминувањето од земниот во вечниот живот.

Успението на Пресвета Богородица е празник исполнет со посебна духовна сила, но и со порака за вера, смирение, љубов и надеж. Во центарот на празникот е ликот на Мајката Божја – жена која со својот живот, трпение и непоколеблива вера станала пример за милиони верници низ вековите.

Господ, Кој на Синај ја дал заповедта „Почитувај ги таткото свој и мајката своја“, со својот пример покажал колку е голема и важна љубовта кон родителот. Дури и во најтешките мигови на Крстот, Христос не ја заборавил својата Мајка. Според Светото Предание, покажувајќи кон апостолот Јован, ѝ рекол: „Жено, ете ти син!“, а потоа на Јован му рекол: „Ете ти мајка!“

По Вознесението Христово, Пресвета Богородица продолжила да живее во Ерусалим, во домот на апостолот Јован. Со своите молитви, кротост, мудри совети и трпеливост им била голема поддршка на Христовите апостоли и на првите христијани. Најголемиот дел од времето го поминувала во Ерусалим, често посетувајќи ги светите места кои ја потсетувале на животот и делото на нејзиниот Син – Голгота, Витлеем и Елеонската Гора.

Според црковното предание, Богородица често се молела на Елеонската Гора, на местото од кое Христос се Вознесол на небото, и се молела Бог да ја земе кај Себе. Еден ден ѝ се јавил Архангелот Гавриил и ѝ објавил дека по три дена ќе се упокои. Тој ѝ дал и палмова гранка, која требало да биде носена пред нејзиниот одар.

Богородица ја примила веста со голема радост и мир. Нејзината последна желба била уште еднаш да ги види сите Христови апостоли. Според преданието, Господ и ја исполнил оваа желба. Апостолите, носени на облаци од ангелите, на чудесен начин биле собрани во Ерусалим, во домот на Јован.

Со голема радост Богородица ги пречекала. Ги охрабрила, ги посоветувала и ги утешила, а потоа мирно го предала својот дух на Бога, без болест и без страдање.

Апостолите го зеле нејзиниот одар и го пренеле во Гетсиманската градина, каде што било положено нејзиното тело во гробницата на светите Јоаким и Ана. Според Светото Предание, од телото на Пресвета Богородица се ширело благоухание, а погребната поворка била следена од мноштво христијани.

Апостолот Тома не бил присутен на погребот. Кога пристигнал подоцна, посакал да се поклони пред телото на Пресвета Богородица. Но, кога гробот бил отворен, апостолите ја нашле само плаштаницата – телото не било таму.

Така, според црковното предание, било откриено уште едно големо и преславно чудо. Третиот ден по нејзиното упокојување, Богородица им се јавила на апостолите опкружена со мноштво ангели и им рекла: „Радувајте се, ќе бидам со вас вовек.“

Затоа Успението на Пресвета Богородица не е празник на тага, туку празник на надежта, верата и вечниот живот. Тој нè потсетува дека смртта, во христијанската вера, не претставува крај, туку премин кон вечноста.

На која возраст се упокои Богородица не е точно утврдено. Во преданието преовладува мислењето дека во моментот на нејзиното упокојување имала повеќе од шеесет години.

Празникот Голема Богородица има посебно место и во македонската православна традиција. Во многу семејства овој ден се одбележува со молитва, празнична трпеза и собирање на најблиските. Верниците се упатуваат кон храмовите, палат свеќи и се молат за здравје, мир, љубов и благослов во своите домови.

Во овие денови, можеби повеќе од кога било, пораката на празникот е важна – да бидеме поблиску до семејството, да простуваме, да помагаме, да бидеме трпеливи и да ја чуваме верата и надежта дури и кога животот ни носи тешкотии.

Нека Пресвета Богородица ги чува сите мајки, сите деца и сите семејства, нека донесе мир во домовите и надеж во срцата.

За многу години Голема Богородица! Нека Пресвета Богородица ги благослови и закрилува сите верници!