МАРКО ЦЕПЕНКОВ – ЧОВЕКОТ КОЈ ГО СОЧУВА НАРОДНОТО БОГАТСТВО ОД ЗАБОРАВ
7 ноември 1829 година, во Прилеп е роден Марко Цепенков, еден од најзначајните собирачи на народни умотворби, писатели и етнографи.
Поттикнат од Димитар Миладинов, во 1856–1857 година започнал со собирање на народното творештво, работа на која ѝ посветил повеќе од четири децении од својот живот.
Народни приказни, песни, пословици, поговорки, гатанки, верувања, клетви, благослови, баења, обичаи, обреди и детски игри – Цепенков со неверојатна посветеност го бележел богатството што со генерации се пренесувало од уста на уста.
Особената вредност на неговата работа е во тоа што самиот ги запишувал приказните и умотворбите што ги слушал од народот, оставајќи трајно сведоштво за некогашниот живот, говор, обичаи и верувања.
Неговото собирачко творештво е објавено во десет книги. Меѓу најпознатите записи е народната приказна „Силјан Штркот“, додека неговата „Автобиографија“, напишана во 1896 година, претставува драгоцен извор за животот во Прилеп во XIX век.
Марко Цепенков не бил само собирач на приказни. Тој бил човек кој препознал дека народното паметење, доколку не се запише, може да исчезне со генерациите што го носат.
