ДАЛИ Е ГРЕВ ДА ЈА ВКЛУЧИМЕ МАШИНАТА ЗА АЛИШТА НА ПРАЗНИК?
Секоја година, пред големите христијански празници, се повторува истото прашање: Дали е грев да се пере, чисти, готви или да се вклучи машината за алишта на празник?
Мислењата се поделени. Некои сметаат дека на празник не треба да се допре никаква домашна работа, додека други веруваат дека современиот начин на живот не дозволува секогаш сè да се остави за друг ден.
Но, што велат свештените лица?
Православното христијанство нè учи дека неделата и големите празници се денови посветени на Бога. Тоа се денови кога треба да се оддалечиме од секојдневните грижи, да присуствуваме на Светата Литургија, да се помолиме, да се посветиме на семејството и да направиме добро дело.
Свештеникот отец Горан Стојчевски, одговарајќи на прашање дали е грев да се чисти и пере во недела и на празник, дава едно многу смирено и охрабрувачко објаснување:
„Помоли се и почни со работа, а кога ќе завршиш помоли се и заблагодари Му на Бога.“
Тој нагласува дека, доколку сме во можност, најважно е да присуствуваме на Светата Литургија, а потоа да ги завршиме и неопходните домашни обврски. Потсетува и дека свештениците понекогаш работат и на празници, бидејќи постојат обврски што не можат да се одложат.
Од друга страна, свештеникот Стеван Стефановиќ, зборувајќи за оваа дилема, потсетува дека празникот не треба да се сведе само на прашањето што смееме, а што не смееме да работиме. Тој особено го истакнува значењето на Литургијата и духовниот живот.
А што значи тоа за нашето секојдневие?
Нашите баби немале машини за перење, машини за садови и современи апарати. За да исперат алишта, требало да донесат вода, да наложат оган, да вријат, перат, плакнат и цедат. Тоа било тешка и долготрајна работа.
Затоа празничниот ден го чувале за Бога, храмот и семејството.
Денес, со едно притискање на копче, машината сама ја завршува работата. Но, понекогаш забораваме што е вистинската смисла на празникот.
Не е проблемот само во тоа дали машината ќе работи еден час. Прашањето е дали ние сме одвоиле време за Бога.
Не е исто да се заврши неопходна домашна обврска и намерно да се посвети целиот празничен ден на тешка, непотребна работа, како да е обичен работен ден.
Исто така, не треба да живееме во страв дека Бог ќе нè казни затоа што сме пуштиле машина за перење. Бог не е некој што чека да направиме грешка за да нè казни. Верата треба да нè води кон љубов, смирение, благодарност и добрина, а не кон постојан страв и суеверие.
Празникот не е само ден кога не работиме. Празникот е ден кога треба повеќе да Му се посветиме на Бога.
Затоа, пред да се запрашаме дали сме ја вклучиле машината за алишта, да се запрашаме:
Дали сме отишле во храмот?
Дали сме се помолиле?
Дали сме помогнале некому?
Дали сме ги посетиле нашите блиски?
Дали сме покажале љубов, трпение и милосрдие?
Ако имаме неопходна домашна работа, да ја завршиме со благодарност кон Бога, но да не дозволиме секојдневните обврски да ни го одземат целиот празничен ден.
Да не ги претвораме Божјите празници во список на забрани и стравови, туку да ја разбереме нивната вистинска духовна смисла.
Машината за алишта не е поважна од молитвата, но ниту молитвата треба да се претвори во страв од машината.
Бог гледа во нашето срце, во нашите намери и во љубовта што ја носиме кон Него и кон ближните.
Нека празниците не ни бидат само денови кога не работиме, туку денови кога вистински живееме со вера.
„Не е најважно дали машината е вклучена. Важно е дали нашето срце е вклучено во молитвата.“


